Scheidsrechter Gerard Gerdes (Foto Regina Korf)
Vorig jaar was scheidsrechter Gerard Gerdes ongewild het middelpunt van de aandacht tijdens Protos Weering. In de Mondenhal in Nieuw-Weerdinge maakte hij een lelijke val tijdens Sellingen – BSVV, met een polsbreuk tot gevolg. Onder luid applaus van het publiek werd hij uit de zaal vervoerd, volgde later een operatie en moest de inmiddels 82-jarige arbiter twee maanden rust nemen. Misschien vond hij dat nog wel het meest vervelend, want hij is het allerliefst scheidsrechter.
Tekst: Merijn Slagter
Als Gerdes in het najaar van het veld afstapt als Buinen met 3-1 van Bareveld heeft gewonnen, staat er een tevreden scheidsrechter. “Mooie wedstrijd, geen gezeur”, vat hij samen. Maar wie denkt dat de inwoner van Ter Apel alleen maar leidsman wil zijn van rustige potjes, komt bedrogen uit. “Nee hoor, ik hou wel van een beetje actie. Hoort erbij. En als het toch even over de schreef gaat, heb ik kaarten bij me hè”, klinkt het zelfverzekerd. “Sommigen vinden dat ik streng fluit, maar je moet ook soepel kunnen zijn. Als teams elkaars spel over en weer accepteren, kun je ze laten voetballen. Ik hou van stevig voetbal.”
Maar toch, de leeftijd van Gerdes zal bij menigeen misschien tot vraagtekens leiden. “En daar heb ik alle begrip voor”, zegt hij, “maar fluiten bevalt nog hartstikke goed. Zelfs zo goed dat de KNVB mij dit seizoen heeft gepromoveerd. Vorig jaar floot ik de vijfde klasse, en dit seizoen de vierde klasse. Daar wordt meer gevoetbald en kan ik het spel beter lezen.” Bij welke vereniging Gerdes ook komt, overal is respect voor hem: “Als ze vragen hoe oud ik ben, zeg ik: dat vertel ik na afloop wel”, lacht hij. “Door het fluiten blijft mijn conditie goed. Als ik de middencirkel niet meer uit kom, dan stop ik. De KNVB controleert me bovendien regelmatig. Ik zei al: als jullie vinden dat het niet meer kan, zeg het dan alsjeblieft.”
Gerdes leidt al ruim zestig jaar wedstrijden in goede banen. Sinds 2016 doet hij dat – naast het veldvoetbal – ook in de zaal. “Weet je wat ik het mooie vind aan zaalvoetbal? Dat een gele kaart direct een afkoelingsperiode van twee minuten betekent. Zoiets zouden ze van mij ook bij standaardteams op het veld mogen invoeren”, vindt de arbiter. Welke duels in zijn scheidsrechterscarrière het meest zijn bijgebleven? “Dat zijn er twee”, zegt hij. “Eentje begin jaren 60 tussen Marum en Bakkeveen, met wel duizend toeschouwers. Maar dat liep vreselijk uit de hand en ik moest onder politiebegeleiding naar de kleedkamer”, weet hij nog.
Die andere wedstrijd had een leuker karakter. Dat was in 1972, toen in Doetinchem een internationaal jeugdtoernooi werd georganiseerd. “Ik woonde als medewerker van de gemeente Wisch in Varsseveld destijds. Zodoende floot ik op dat toernooi, onder meer bij een wedstrijd tussen het Achterhoeks elftal en oud-internationals. Daar speelde toen ook Abe Lenstra mee. Leuk hè? Daar is nog een mooie teamfoto van.” Sinds 2022 fluit Gerdes ook op Protos Weering, iets waar hij jaarlijks naar uitziet. Daar doet die polsbreuk van vorig jaar niets aan af. “Alle lof hoe de organisatie mij toen heeft begeleid, daar voelde ik me heel fijn bij. Als het aan mij ligt, fluit ik straks weer lekker m’n wedstrijden in de Mondenhal.”
