Wim Oldewening als omroeper tijdens een finaledag van Protos Weering
Niet alleen voor deelnemende teams aan Protos Weering is het behalen van de finaledag een summum, dat is het ook voor Wim Oldewening. Hij is al een aantal jaren de vaste omroeper in de tussen- en finaleronde van het zaalvoetbaltoernooi en daarmee – ijs en weder dienende – van een plekje verzekerd. Waar iedere voetballer op het moment suprême beslissend hoopt te zijn, heeft de man met de microfoon ook zo z’n hoogtepunten: “Als bepaalde momenten kloppen, bezorgt me dat echt kippenvel.”
Tekst: Merijn Slagter
Dat Oldewening graag op de praatstoel zit, wordt snel duidelijk. En dat maakt hem voor Protos Weering de juiste man op de juiste plek, terwijl het omroepen er niet eens van nature in zit. Dat idee ontstond toen wat enthousiaste Coevordenaren een stichting oprichtten om de stad te promoten en daar de Olympische Spelen van 2010 in Vancouver voor gebruikten. “In de stad werden toen ook mini-Spelen gehouden, met onder meer een schaatsbaan. Iemand moest de boel alleen nog even aan elkaar praten, en dat werd ik”, legt hij uit.
“Ik had er geen ervaring mee”, weet Oldewening nog, “maar ze vonden dat ik er een goede stem voor had en rustig ben. Het ging me goed af en daarna ben ik ook presentator geweest bij talloze sport- en bedrijfsactiviteiten. Ook was ik twee jaar speaker bij wielerwedstrijden van de KNWU.” In 2017 moest Oldewening noodgedwongen gas terugnemen nadat hij betrokken was geweest bij een zwaar auto-ongeluk. Toen hij door het bestuur van Protos Weering werd gepolst om omroeper te worden, besloot hij de draad weer op te pakken.
“Misschien was het beter om nog wat rustiger aan te doen, maar ik dacht: ach, wat kan het mij ook schelen.” Van zijn keuze kreeg Oldewening geen spijt. In zijn eerste jaar keek hij de kat nog wat uit de boom. Een jaar later kreeg Oldewening de volledige presentatieregie van de sporthal in Angelslo al in handen. “Dat is belangrijk”, vindt hij. “Als het buiten regent of sneeuwt en de hal gaat op zo’n finaledag open, vliegt iedereen over de vloer. Ik probeer supporters dan op een speelse, maar duidelijke manier naar hun plek te leiden, anders wordt het een bende”, lacht hij.
Maar Oldewening is op zo’n dag niet alleen een soort dirigent, genieten is er ook bij. “Zoals bij de stilte minuten voor Piet Weering en oud-bestuursleden, prachtige eerbetonen. Echt kippenvel. Naast de emoties op het veld zijn ook zulke momenten van grote waarde, want elke vereniging draait op vrijwilligers en dit toernooi ook”, benadrukt hij. En wat de omroeper ook waardeert: “Als er organisatorisch iets moet, is het in een minuut geregeld. Dat is een groot compliment”, vindt Oldewening. “Achter de microfoon ben ik graag het verlengstuk van het bestuur.”
Toch blijft de onvermijdelijke vraag of hij als omroeper in sommige gevallen nét iets enthousiaster is dan anders. “Nee, ik ben neutraal”, glimlacht hij, om vervolgens toch wat te verklappen: “Ik ben jaren leider geweest bij SV Gramsbergen 2 en woon tegenwoordig in Odoorn, waar HOVC haar prachtige complex heeft. Als zij spelen, ben ik iets energieker. Ietsjes maar.”
